Daiglob Opinie daiglob.eu (33 opinie)





daiglob.eu opinie klientów firmy i forum pożyczka daiglob

pożyczka i kredyt

daiglob.eu opinie użytkowników

Kto może starać się o pożyczkę?

Warunki, jakie powinno się wypełnić, są w rzeczywistości do zrealizowania. Jeżeli spełniasz przytoczone poniżej warunki, będziesz mógł wnioskować o pożyczkę.
Pożyczkobiorca:
-musi być pełnoletni
-musi mieć czynny Profil Użytkownika na stronie internetowej,
-musi mieć aktualny Dowód Osobisty,
-nie może mieć niezwróconych kredytów w firmie,
-powinien posiadać własne działające konto w banku,
-na 100% powinien mieć czynny telefon komórkowy,
-powinien być mieszkańcem Państwa Polskiego,
-musi posiadać zdolność do zwrotu pożyczki powstałych w efekcie zaciągnięcia chwilówki od firmy,
-dostanie korzystną ocenę zdolności pożyczkowej,
-musi mieć stały zarobek,
-musi zawrzeć umowę z kredytodawcą,
-nie może posiadać w tym momencie otwartej kredytu gotówkowego w firmie,
-jesteś konsumentem w ramach praw ustawy o Kredycie Konsumenckim

Czy pożyczkę gotówkową można oddać wcześniej?

Tak. Kredyt możesz zwrócić w każdej chwili od jej dostania. Oddając wcześniej nie jesteś narażony na odsetki ani prowizję za niewykorzystany czas chwilówki.,
Czy daiglob.eu dzwoni do pracodawcy?

Nie, firma finansowa w żadnym wypadku nie dzwoni do firmy w jakiej pracujesz. Twoje dane personalne są kompletnie strzeżone i nie są używane w celu dzwonienia do Twojego miejsca pracy.,

Czy instytucja finansowa działa zgodnie z normami RODO?

RODO istnieje jako uregulowanie ochrony informacji personalnych obowiązującym jakiekolwiek firmy gromadzące oraz wyzyskujące informacje o instytucjach fizycznych. Zarządzenie to weszło w życie 25 maja 2018 roku. Wedle jej dewiz wszelkiego rodzaju jednostki mają funkcje sygnalizowania właściciela danych o rozmiarze ich zużytkowania. Świeżej daty przepis dopuszcza także właścicielowi nakazać uchylenie poszczególnych informacji ze zbiorów. Przesłanką RODO jest czynna ochrona informacji osób fizycznych. Informacje te muszą pozostać w stosowny sposób zabezpieczone przed dostępem do nich podmiotów postronnych. Jako, iż RODO nie ustanawia rzeczowych wymogów technicznych także organizacyjnych, wobec tego także każda z firm może zabezpieczać informacje w samowolny sposób. Najistotniejszą sprawą związaną z ochroną danych jest uzyskanie przez jednostkę dobrowolnej dodatkowo w całości świadomej akceptacji osoby fizycznej na zbieranie i przetwarzanie jej danych. Najczęściej odbywa się to za pomocą uzupełnienia poprawnego formularzu.,

Czy mogę odstąpić od umowy chwilówki?

Przedsiębiorstwa dostarczające kredytów hipnotyzują pożyczkobiorców atrakcyjnym oprocentowaniem oraz różnymi dodatkami na start. Czasami przypuszczalnie może zdarzyć się tak, że odbiorca skuszony propozycją weźmie wierzytelność, a dopiero w następnej kolejności doczyta wszelkie elementy, jakie mogą mu nie odpowiadać. To znaczy w takiej sytuacji jest zmuszony na niechcianą pożyczkę? Na szczęście nie. Każdemu pożyczkobiorcy przypada regulacja do zrezygnowania od zawartej umowy w ciągu 14 dni od momentu jej parafowania. Co ważne, nie musi on ponosić żadnych skutków oraz kosztów za zmianę osobistej decyzji. W sytuacji zrezygnowania z umowy o kredyt gotówkowy w ciągu dwóch tygodni, pożyczkobiorca zwraca banku kompletną użyczoną sumę, która prawdopodobnie może pozostać zwiększona o procent z owego czasu. Ma obowiązek to zrobić w przeciągu miesiąca od momentu sygnowania poświadczeń potwierdzających zrezygnowanie od umowy. Przywilejem kredytobiorcy stanowi to, iż nie ma on obowiązku podawania powodu, dla którego zdecydował się zrezygnować od umowy.
,
Na co mogę wydać pożyczkę?

Więcej niż połowa Odbiorców twierdzi, iż pożyczone finanse wyda na tzw. należności bieżące tj. prąd, leczenie, żywność, elektryka i tym podobne. Polacy nieraz pożyczają również na wydatki powiązane z większym czy też mniejszym remontem domu – na ów cel pożycza więcej niż 25 procent spytanych o cel pożyczki gotówkowej Kredytobiorców. Prawie 27 procent Kredytobiorców pobiera pożyczkę na większe zakupy np. samochód.Pożyczkę gotówkową można przeznaczyć na pozostawiony do wyboru cel.,

Mam pożyczki w innych instytucjach czy mogę się starać o kredyt gotówkowy?

Każdy wniosek składany poprzez pożyczkobiorce będzie rozpatrywany indywidualnie wobec tego jeżeli w tej chwili posiadasz inne kredyty możesz go złożyć a my ocenimy czy przyznać ci kredyt.,

Ile wynosi Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania?

RRSO to faktyczna jednoroczna stawka oprocentowania, która jest związana typowo ze światem banków i finansjery. To nic odrębnego jak ogólny koszt jaki ponoszony jest poprzez jakiegokolwiek kontrahenta zaciągającego pożyczkę. Tutaj od razu powinno się wyłożyć sobie jedną rzecz. Nie ma czegoś takiego jak na przykład gratisowy kredyt gotówkowy. W reklamach, gdzie mówi się o tym, że kredyt prawdopodobnie może być za darmo nie przywołuje się o jednej wielce istotnej kwestii – właśnie o Rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Jeśli już jest nadmienione, to niezwykle tycimi literami. Jeśli nie Rzeczywista roczna stopa oprocentowania to instytucją finansowym nie opłacałoby się w ogóle udostępniać takich zobowiązań pieniężnych. To naturalnie na rocznej stopie oprocentowania instytucje finansowe zarabiają pieniądze nie wyłącznie na własne utrzymanie, jednak dodatkowo choćby na wypłaty dla swoich pracowników. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania nie jest stałe. Jest ono zależne od kilku elementów, na które ma działanie choćby wielkość zadłużenia który potrzebujemy pobrać. Roczna stawka oprocentowania jest ściśle mówiąc koniecznością.

RRSO czyli Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania jest zmienna.,

Ile kredytów można mieć w tym samym terminie?

W pożyczka daiglob zdołasz mieć wyłącznie jedną czynną pożyczkę gotówkową. Nie jest akceptowalne równoległe posiadanie więcej niż jednej pożyczki. O kolejną pożyczkę gotówkową możesz ubiegać się po dokonaniu spłaty ostatniej pożyczki gotówkowej.,

Z jakiego powodu mój wniosek o kredyt gotówkowy został odrzucony?

Pożyczka na raty - kredyt gotówkowy - szybka pożyczka

Niestety, nie możemy dać Ci kredytu, jeśli:
-masz poniżej 18 lat
-nie posiadasz funkcjonującego telefonu,
-nie jesteś obywatelem RP,
-nie posiadasz konta w banku,
-posiadasz niespłaconą ostatnią pożyczkę w www.daiglob.eu
-twój formularz rejestracyjny zawiera pomyłki,
-nie posiadasz ważnego Dowodu,
-nie podpisałeś umowy z pożyczkodawcą,

Kiedy dostanę pieniądze z pożyczki gotówkowej?

Środki z chwilówki przyjmiesz na konto nawet w ciągu kilku minut liczonych od momentu otrzymania korzystnej oceny zdolności pożyczkowej, pod założeniem, iż posiadasz rachunek bankowy, na które ma zostać wpłacona pożyczka w współpracującym z firmą banku.

Czy pożyczka daiglob sprawdza bazy KRD?

KRD, to znaczy Krajowy Rejestr Długów, to powszechne biuro informacji gospodarczej powstałe 4 sierpnia 2003 roku, zajmujące się pozyskiwaniem i podawaniem dokumentacji, na temat ilości jak również spłaceniu długów instytutów oraz kredytobiorców.
Dzięki ustawie o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, zatwierdzonej 9 kwietnia 2010 roku, dane mogą być przekazywane przez gminy i ich jednostki organizacyjne, przedsiębiorstwa jak również osoby fizyczne mające tytuł wykonawczy.
System KRS, działający od 14 czerwca 2010 roku, udostępnia informacje w rejestrze dla samorządów, administracji, podmiotów gospodarczych oraz sektorów mieszkaniowych, czy osób fizycznych.
Aby zostać wypisanym z listy zadłużonych, potrzeba uregulować należność. Kiedy wierzyciel dostanie spłatę należności, jest zobowiązany w ciągu 14 dni wypisać zadłużonego z bazy dłużników.

TAK – instytucja finansowa weryfikuje informacje w bazy KRD,

Czy www.daiglob.eu podaje dane o chwilówce do BIK, BIG, ERIF, KRD? Czy wpisuje do takich ewidencji jak KRD, BIG, BIK, ERIF?

Firma przy analizowaniu pożyczkobiorcy używa określonych baz także spisów dłużników wskutek tego ma możliwość dodawania danych o nieuczciwych pożyczkobiorcach do wyżej wyszczególnionych baz.,

Czy daiglob.eu analizuje zdolność kredytową w BIK?

BIK, inaczej Biuro Informacji Kredytowej, to jedna spośród instytucji urzędowych niesłychanie dobrze znajoma wszelkim dorosłym Polakom już od bardzo dawna. Jest to referat, jaki przechowuje wiadomości kredytowe o spłaconych, obecnie spłacanych plus niespłaconych zobowiązaniach, które udało nam się zaciągnąć w dorosłym życiu. O ile kiedykolwiek braliśmy jakąkolwiek pożyczkę gotówkową, nawet na drobną kwotę, to historia o tym znajdzie się naturalnie w Biurze informacji kredytowej. Do pewnego czasu w Biurze Informacji Kredytowej magazynowane były ledwie wiadomości kredytowe związane z bankami plus ze SKOK-iem. Od niedawna w Biurze informacji kredytowej w skrócie BIK składowane są również historie powiązane z pożyczkami w instytucjach. Czy takie gromadzenie wiadomości jest legalne? Jak najbardziej. Zgodę na utworzenie takiego referatu z całkowitymi danami kredytowymi wydał ZBP. Których informacji nie odnajdziemy w Biurze informacji kredytowej? Jeżeli chodzi o osoby dorosłe, to żadnych. W Biurze informacji kredytowej można odnaleźć poniekąd każdą osobą dorosłą.

TAK – pożyczkodawca weryfikuje historię w BIK

Czy daiglob.pl monitoruje historie w Biurze Informacji Gospodarczej InfoMonitor?

BIG Infomonitor to Biuro Informacji Gospodarczej InfoMonitor Spółka Akcyjna. Jest to lokalne biuro wiadomości gospodarczej, jakiego siedziba od samego początku aktywności jest w Stolicy. Żeby znaleźć się na liście Biura informacji gospodarczej (co nie będzie takie szczytne) debet klienta powinien wynieść minimalnie 201 złotych. Jeżeli chodzi o jednostki biznesowe to dług musi być min. 500 złotych. Wisy do BIG wykonywane są za pośrednictwem takich instytucji, jak na przykład sądy, gminy. Ażeby znaleźć się na liście Biura informacji gospodarczej musi mimo to upłynąć minimalnie trzydzieści dni od minionego czasu wpłaty.

TAK – kredytodawca monitoruje historię w Biurze Informacji Gospodarczej

Opóźnienie w spłacie chwilówki – Windykacja

Nierzadko zdarza się, że mamy kłopot ze zwróceniem pożyczki gotówkowej. O ile zostawimy to bez porozumienia z firmą windykacyjną; nasz kłopot nie unieważni się a wprost przeciwnie, zaczną rosnąć procenty oczywiście duże, iż w pewnym momencie nie będziemy widzieli drogi wyjścia z sytuacji. Co niemiara osób zaciąga następne zadłużenia by zwrócić uprzednie. Popadając w coraz większe długi, co sprawia że coraz to trudniej nam zwrócić nasze pożyczki. Pamiętajmy iż wszystka zaciągnięta pożyczka gotówkowa prędzej bądź w przyszłości musi być oddana. Nawet po latach instytucje windykacyjne odnajdują własnych dłużników, gdzie procenty aktualnie urosły od odsetek pożyczki gotówkowej nie spłaconej.
Pod warunkiem że otrzymamy list z jednostki windykacyjnej, nie bójmy się zatelefonować także spróbować „porozumieć się”, firmy te często mają w ofercie raty dobrane do naszych możliwości finansowych, zaś spłata zaciągniętej pożyczki pozwoli nam spokojniej spać. Wystarczy podać prawdziwe informacje o swojej sytuacji pieniężnej, wolno zaproponować rzeczywistą dla nas sumę raty miesięcznej dodatkowo pozbyć się własnego zadłużenia.

daiglob opinie

Wszelkie opinie można przeczytać w komentarzach. Nowe opinie odnośnie www.daiglob.eu prosimy także zamieszczać na dole w komentarzach pod postem. Dziękujemy za wszystkie zamieszczone opinie. Zarazem prosimy o zachowanie należytego poziomu dyskusji i nie używanie wulgaryzmów takie komentarze będą usuwane a użytkownicy banowani.

daiglob.eu opinie odbiorców instytucji finansowej i forum

Wystaw ocenę:
[Suma: 0 Średnia: 0]

Pożyczka, Kredyt, Chwilówka, Pożyczka bez BIK, Pożyczka Online, Pożyczka bez KRD, Kredyt na dowolny cel, Kredyt konsolidacyjny, Chwilówka do domu, Tanie pożyczki i kredyty, Kredyty gotówkowe


The Research on Autism and Development (RAD) Laboratory is located in a Tetris-like maze of brown wooden buildings, not far from the main campus of the University of California, San Diego. The lab itself is a nondescript warren of small beige rooms. But everything else about it is extraordinary. The first clue is a T-shirt one of the lab’s young interns wears on this sunny day in April, featuring the RAD Lab’s motto: “We play mind games.” One of the newer recruits, 20-year-old Naseem Baramki-Azar, sports a “Super Mario Bros.” shirt. A half-dozen other lab members huddle around computer screens displaying none of the usual fare of charts or spreadsheets: Instead, they’re hard at work making cartoon moles pop out of molehills, or fat spaceships careen toward the top of a computer screen. The lab’s director, Jeanne Townsend, and associate director, Leanne Chukoskie, periodically poke their heads in to check on the progress. The two women, a generation apart, are a study in contrasts. Townsend is reserved, with dark-framed square glasses; Chukoskie is a fast-talker with a California blond ponytail. But they finish each other’s sentences when they talk about their quest: to develop video games that can help children with autism. The project has stretched the two neuroscientists in unfamiliar directions. “I find myself doing a lot of computer science these days,” Chukoskie says. They are also fledgling entrepreneurs. Last year, they launched a startup, BrainLeap Technologies, also based in San Diego. That step, Chukoskie says, filled her with a mix of unenthusiastic “eh” and dread-filled “ugh.” Despite their discomfort, these two scientists are part of a growing cadre braving video-game development in search of novel therapies for autism. The idea has obvious appeal: Boys with autism spend almost twice as much time playing video games as typical boys do. And many common game features — including predefined ‘roles’ and goals, and a repetitiveness between levels — seem to mesh well with autism traits, such as social difficulties and a preference for routine, says Micah Mazurek, associate professor of education at the University of Virginia in Charlottesville. “If we are finding that kids with autism are especially drawn to technology,” Mazurek says, “why not try to leverage that interest to design interventions?” One reason not to is that some ‘serious games’ — those designed for purposes other than mere entertainment, such as imparting practical skills — have drawn serious criticism, or worse. For example, the U.S. Federal Trade Commission slapped a $2 million fine on San Francisco, California-based Lumos Labs in 2016 for falsely advertising “that training with the Lumosity Program reduces cognitive impairment associated with health conditions.” Another barrier is that the gaming industry works with bigger budgets and faster timelines than research labs typically do, making it difficult for the latter to be competitive. Some researchers, such as Townsend and Chukoskie, have taken the entrepreneurial route anyway, but others have sought partnerships with game developers or treat their explorations as a purely academic exercise. Over the past year, several small pilot studies have produced promising results for games designed to help children with autism, showing that they may improve a range of abilities — including balance, attention and gaze control. The creators of those games are working to prove that those gains persist and translate into real-life benefits. In gaming lingo, they are trying to ‘level up.’ If they succeed, it would be a welcome change to the current state of play. A directory compiled by the advocacy organization Autism Speaks lists more than 700 apps, games and other digital resources intended for people with autism or their families, but only around 5 percent of those have scientific data backing their effectiveness. “My wife and I have downloaded apps, some of them free, some of them 99 cents, that are really professing to be for kids on the spectrum — and there’s nothing there of any substance,” says Erik Linstead, assistant professor of computer science at Chapman University in Orange, California. Linstead says he became interested in building games and other digital resources for autism when his daughter was diagnosed with the condition in 2012. He has since created several applications. “People know, especially with [autism], that parents are desperate to do anything they can to help their kids, and so they label these things as assistive technologies for autism or whatever,” he says. But often, “they’re poorly built; they’re poorly maintained.” Level 1: Gamify The power of gamification resonates with James Tanaka, a cognitive psychologist at the University of Victoria in Canada. In the mid-2000s, Tanaka helped develop a series of seven ‘mini-games’ aimed at helping children with autism recognize faces and interpret expressions. Designing games wasn’t the initial plan, Tanaka recalls, but he and his collaborators learned to modify their approach. “If you want an effective intervention, you’d better gamify it; you’d better make it fun for kids,” he says. The series they developed — called “Let’s Face It!” — was one of the first games for autism to show improvements in a randomized controlled trial, and is still influential in the field. In the trial, 42 children with autism who played the games for 20 hours got better at recognizing facial expressions and at related tasks. But the research world can move slowly, and years passed between the game’s development and publication of its clinical trial results — during which time its aesthetic, user interface and system requirements had significantly aged by industry standards. Tanaka has continued to work on video games to help people with autism, including an iPad app spinoff of “Let’s Face It!” and a “Pac-Man”-inspired game to teach children with autism to make facial expressions, potentially easing their characteristic flat affect. But his ambitions in this realm are modest. To make a game or app for autism that really succeeds in the market, he says, “you really have to have the resources; you really have to know what you’re doing.” Fast-paced advances in technology are helping to fill in some of the financial and knowledge gaps. Since Tanaka’s first efforts, game design has become quicker and cheaper, in part thanks to open-source software. More sophisticated gaming systems have also opened up possibilities. For the RAD Lab, the tipping point in the move into video games came with the availability of affordable, consumer-grade eye trackers around five years ago. The gaming industry wanted to incorporate eye-trackers into virtual-reality headsets. Townsend and Chukoskie saw a chance to track and train children’s attention. Townsend’s work over three decades has focused on problems with attention. She has documented how people with autism often have trouble shifting their attention — for example, moving their gaze to a new object. They also struggle to make rapid eye movements, known as saccades, as smoothly and accurately as typical people do. “Obviously, that interferes massively with social interactions, which are very dynamic,” Townsend says. If your eye jumps to the wrong place at the wrong time, you are liable to miss subtle social cues. The team created three games to enhance a child’s ability to control eye movements, including saccades. In a digital version of a classic carnival game, players of “Mole Whack” smack down cartoon animals with a glance. They also have to avoid moles wearing glasses, to hone a skill called inhibitory control. As players advance through the game, the moles move faster and emerge from multiple directions, calling for more rapid and flexible eye movements. In another game, “Shroom Digger,” players blow up trippy mushroom-shaped houses by staring at them, strengthening the ability to hold a gaze steady. And in “Space Race,” players guide a spaceship through a series of gates to build fast gaze-shifting and other skills. “We’re training control of eye movement, which trains control of attention,” Townsend says. Other researchers are creating video games that make use of Nintendo Wii Fit boards, designed for use with exercise programs. Balance problems are common in people with autism, and can make daily skills such as dressing challenging. Trouble with balance and other motor skills often coincides with poor social skills and repetitive behaviors, although the cause-and-effect relationships between these observations are not clear, says Brittany Travers, assistant professor of kinesiology at the University of Wisconsin-Madison. Travers is developing a “Ninja Training” game, in which children practice six poses inspired by yoga and tai chi on a Wii Fit board. Silhouettes of the child and the pose appear on an attached screen, and dots light up red when a part of the child’s body moves out of the correct position, providing immediate feedback. If the child holds the pose for a specified number of seconds, a new background scene — a tree or mountain peak — appears. The player advances to higher ninja levels by holding poses for longer periods of time. The increasing accessibility of technology for augmented and virtual reality means that researchers might be able to train even complex social behaviors through gaming, Linstead says. For instance, these systems could allow for simulating whole interactions, such as what might take place in a behavioral therapy session. One of Linstead’s projects, “Bob’s Fish Shop,” is a virtual reality game in which players maintain an aquarium by interacting with the owner of a pet store, responding to his queries, interpreting his gestures and following his gaze to build joint-attention skills. Level 2: Achieve ‘transfer’ Nearly anyone who plays a video game will get better at playing that particular game with enough practice. Play the RAD Lab’s “Mole Whack” and, at first, sure, not whacking the bespectacled moles is difficult. But things shift after just a few minutes. The moles move faster, and some parachute down from the top of the screen, but you stay cool: You’ve got this. The trick, however, is whether getting better at playing the game ‘transfers’ to any sort of real-life benefit. It’s the level at which Lumosity nearly hit ‘game over.’ Chukoskie believes the RAD Lab’s games will avoid the same pitfalls because they use eye-tracking technology to connect directly to a player’s physiology. “You interface with the game,” she says. “So you’re not just playing a game, but you’re modifying the game on the basis of your performance — in our case, with gaze.” That approach, part of a nascent movement called ‘neurogaming,’ should ease the transfer to real-life skills. In a small pilot study published this year, eight adolescents with autism played “Mole Whack,” “Shroom Digger” and “Space Race” for 30 minutes a day, five times a week over eight weeks. At the end of that period, the six who completed the study improved their scores on well-established tests of attention, gaze control or both. To gauge whether those gains led to benefits in daily-living skills, the researchers also surveyed the children’s parents, who reported seeing more general improvements in attention. The researchers are following up these results with a larger study. Travers and her team have also found preliminary evidence of real-life benefits. They tested their ninja game in 29 children and adolescents with autism, who came to the lab three times a week for six weeks to play the game for an hour. The players who made the most progress in the game also showed the greatest improvements in their balance, the team reported in January. The researchers are assessing whether the players also improve their posture and balance while getting dressed. And they are scanning the players’ brains to see whether the game alters the players’ brain structure. For most autism video games under development, the results of studies so far provide only indirect or subjective evidence for the games’ effectiveness. Here again, though, technology could provide a solution. Chukoskie and Townsend are experimenting with eye-tracking glasses, which might reveal how a person’s visual attention shifts during a real-life social interaction. They are also trying to gamify some of the in-lab assessments, in the hopes that having them embedded in the game suite might provide objective measures enabling schools and parents to track children’s progress. Level 3: Account for autism The scientists designing video games for autism need to walk a fine line: Make the games compelling, but not too compelling. Every 20 minutes a child spends playing a game is 20 minutes spent not engaging in social interactions. The temptation to stay in the virtual world may be particularly intense for people with autism. Mazurek has found that adults with autism are more prone to compulsive video-game use than their typical peers. Autism presents other barriers to the success of these game-based approaches. Travers observed that some children who had a Wii system at home had developed rituals around gaming — such as idiosyncratic ways of holding the remote — that got in the way of playing the “Ninja Training” game. In the pilot study of the RAD Lab games, two of the original eight participants had to drop out: One teenager decided to take apart and tinker with the gaming system; the other child became so anxious about playing for the requisite number of minutes that he began getting up at 5 a.m. every day to get a head start. Akili Interactive, a software company based in Boston, is trying to mitigate these complications by framing their product, called “Project: EVO,” as a training program rather than a game. “It’s designed to feel like it and to have the graphics at the level of a video game,” says Elysa Marco, a pediatric neurologist at the University of California, San Francisco, who has worked with Akili to validate the program. “But it’s not timed and rewarded in that way.” The pace of play and the timing of the rewards are carefully calibrated to keep children engaged but not addicted, Marco says. “Project: EVO”— based on technology licensed from neuroscientist Adam Gazzaley’s lab at the University of California, San Francisco — aims to improve various aspects of attention, especially cognitive control, or the ability to juggle different tasks and ignore irrelevant information. This ability is often impaired in children with autism or attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). The program consists of four different worlds, or mini-games, each featuring a human-like creature called an Akili. In one world, the Akili rides an ice floe along a river. Players tilt a tablet device back and forth to steer the floe, avoiding icebergs and icy walls on either side. They also have to tap the screen to catch red fish, but ignore blue and green ones. Preliminary studies suggest the program can benefit children with ADHD, as well as those with sensory processing disorder. A study presented at the annual meeting of the International Society for Autism Research in May provided the first test of the intervention in autism. Of the 19 children with autism plus attention problems, 11 used “Project: EVO” for 30 minutes a day five times a week, and 8 controls used a vocabulary and spelling iPad app instead. At the end of four weeks, only the “Project: EVO” group’s scores on a standard test of attention improved. Akili has also been evaluating whether the sights and sounds of “Project: EVO” trigger children with sensory sensitivities. And they are testing whether the dexterity required is difficult for people on the spectrum who have motor or coordination problems. Based on their preliminary findings, Akili adjusted the pacing of the game so that children reach difficult levels more gradually, and gave children more control over the volume. “There’s little, subtle things there that [game developers] might want to think about,” says Benjamin Yerys, a child psychologist at the Children’s Hospital of Philadelphia, who coordinated the autism trial. Yerys’ team has plans for a larger clinical trial of the app in children with autism and ADHD. Ultimately, Akili hopes to gain U.S. Food and Drug Administration (FDA) approval of its product for attention problems, including those seen in children with autism. “Going down that FDA-approval pathway really helps everybody think about it as a therapeutic modality,” Marco says. In her clinical practice, she introduces cognitive training, either with “Project: EVO” or other approaches, after addressing any issues with a child’s environment, diet, sleep and exercise, but before prescribing medications. Level 4: Immersive world In addition to their therapeutic potential, video games designed for people on the spectrum may hold other benefits. “Games support mastery, exploration — they’re safe ways to try out things,” Chukoskie says. “So many of our kids experience a lot of failure.” Getting really good at playing a video game can be an antidote to difficulties in school and trouble making friends. Earlier this month, the lab’s internship program itself levelled up to host 25 college-age students with autism, each for up to 10 weeks. The aim is to have the interns receive career counseling and mentorship, and work on programming and art for the next version of the game suite. In this way, the program functions almost as a real-world analog to a video game — a safe and supportive space for young adults to learn the unwritten rules of the workplace, and master skills such as delivering criticism constructively or switching quickly between different projects. Townsend has long hired young adults with autism to help out in the lab, but she says video games are “kind of an ideal project. A lot of these young people program already.” Baramki-Azar has been working in the lab for two days a week since October and upped his commitment to 20 hours a week this month. He was diagnosed with autism in elementary school, and he says his biggest challenge is that he has a tough time advocating for himself. “It kind of caused me to do not so well in some classes because I just wouldn’t talk to the teacher,” he says. But he spoke up for a chance to work on the RAD Lab’s games. Baramki-Azar is an avid gamer who has played “Super Smash Bros.” at local tournaments and is currently hooked on “Minecraft,” “Tetris” and “Dance Dance Revolution.” After seeing Chukoskie give a talk on her work at a local science museum, he marched right up to her and asked to be part of the program. He says he was intrigued by the idea of using video games to gather research data: “You might be able to get better results just because it’s not really boring.” Chukoskie met a lot of young adults like Baramki-Azar during the pilot study. Many weren’t working or in school, and she realized they might be part of the solution to the lab’s programming woes. “There are these really smart people who are engaging our games; they’re giving me feedback,” she says. “Why are these people not plugged in?” The pilot-study dropout who tried to take apart the gaming system? Chukoskie laughs, “We should have hired him.”

Author: Marek Mróz

Share This Post On

Submit a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *